بیماری پیسی، برص، لک و پیس (ویتیلیگو): علت و درمان

8

پیسی (ویتیلیگو) عارضه‌ای است که باعث ایجاد لکه‌های سفیدی روی پوست می‌شود. گستردگی و میزان از دست رفتن رنگ پوست به واسطه پیسی (برص) قابل پیش‌بینی نیست. این بیماری می‌تواند هر قسمتی از بدن و حتی موها، داخل دهان و حتی چشم‌ها را نیز درگیر کند. همه افراد با رنگ پوست‌های مختلف می‌توانند به پیسی (لک و پیس) دچار شود، اما این عارضه در پوست‌های تیره‌تر بیشتر به چشم می‌آید. این عارضه خطر جانی نداشته و مسری نیست. البته می‌تواند استرس‌زا بوده یا باعث شود شخص احساس بدی نسبت به خودش داشته باشد. درمان‌های مورد استفاده برای پیسی (لک و پیس) ظاهر پوست آسیب‌دیده را بهبود می‌دهند اما خود بیماری را درمان نمی‌کنند.

هدف ما اصلاح و یکنواخت کردن رنگ پوست به شکلی صحیح است و بر همین اساس، مرکز مشاوره و زیبایی آذین، انتخاب بهترین درمان برای افراد مبتلا به پیسی (ویتیلیگو) را هدف خود دانسته است. متخصصان پوست و موی ما برای کمک به مبتلایان پیسی (برص) با هر سن و رنگ پوستی از جدیدترین روش‌های اصلاح رنگ پوست استفاده می‌کنند.

علت‌ها و دلایل لک و پیس (پیسی)


پیسی (لک و پیس) زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های تشکیل دهنده ملانین (ملانوسیت‌ها) می‌میرند یا دیگر ملانین (رنگدانه‌ای که به پوست، مو و چشم‌ها رنگ می‌دهد) تولید نمی‌کنند. لکه‌های کم‌رنگ پوست کم‌رنگ‌تر یا سفید می‌شوند. پزشکان نمی‌دانند که چرا این سلول‌های توانایی‌شان را از دست داده یا می‌میرند. اما این موضوع می‌تواند به موارد زیر مربوط باشد:

  • اختلالی که باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن به ملانوسیت‌های پوست حمله کرده و آن‌ها را نابود کند.
  • سابقه خانوادگی (وراثت)
  • یک رخداد محرک، مانند آفتاب سوختگی، استرس یا قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی صنعتی

علائم و نشانه‌های پیسی (برص)


نشانه اصلی پیسی (برص) از دست رفتن رنگ (رنگدانه) که باعث ایجاد لکه‌های روشن یا سفید بر روی پوست می‌شود. معمولاً، تغییر رنگ ابتدا در ناحیه‌ای که در معرض دید هستند رخ می‌دهد مثل دست‌ها، مچ پاها، بازوها، صورت و لب‌ها.

  • رنگ رفتگی پوست
  • سفید یا خاکستری شدن زود هنگام موهای سر، مژه‌ها، ابرو و ریش و سبیل (معمولاً قبل از 35 سالگی)
  • از دست رفتن رنگ بافت‌های داخل دهان و بینی (غشاهای مخاطی)
  • از دست رفتن یا تغییر رنگ لایه داخلی تخم چشم (شبکیه)
  • لکه‌های بی‌رنگ اطراف زیر بغل، ناف؛ آلت تناسلی و مقعد
  • پیسی (لک و پیس) می‌تواند در هر سنی آغاز شود، اما اغلب قبل از 20 سالگی بروز می‌کند.

عوارض


مبتلایان به پیسی (ویتیلیگو) در معرض ریسک بالای مشکلات زیر قرار دارند:

  • آشفتگی روانی یا اجتماعی
  • آفتاب سوختگی و سرطان پوست
  • مشکلات چشم مانند التهاب عنبیه
  • از دست دادن شنوایی
  • عوارض جانبی ناشی از درمان مانند خارش و خشکی پوست

تست‌ها و تشخیص


  • تاریخچه پزشکی و معاینه
  • بیوپسی پوست و کشیدن خون
  • سایر معاینات

گاهی اوقات پزشک، بیمار را به متخصص چشم ارجاع می‌دهد و او نیز چشم بیمار را از لحاظ وجود التهاب معاینه می‌کند. همچنین ممکن است پزشک بیمار را به یک متخصص شنوایی معرفی می‌کند تا شنوایی او ارزیابی شود، زیرا مبتلایان به پیسی  (ویتیلیگو) در معرض ریسک بالای از دست دادن شنوایی قرار دارند.

درمان لک و پیس


درمان‌های بسیاری برای کمک به بازیابی رنگ پوست و یکنواخت کردن آن وجود دارد. نتایج به دست آمده از درمان پیسی برای افراد مختلف متفاوت بوده و معمولاً غیرقابل پیش‌بینی هستند. برخی درمان‌ها دارای برخی عوارض جانبی جدی هستند. بنابراین پزشک به بیمار توصیه می‌کند ابتدا ظاهر پوست خود را با محصولات برنزه کردن خانگی یا آرایش بهبود بدهند.

درمان غیرجراحی

داروها

هیچ دارویی نمی‌تواند مانع از فرایند  بیماری پیسی ((لک و پیس)) بشود. اما استفاده از برخی داورها به تنهایی یا همراه با نوردرمانی، می‌تواند ظاهر پوست را بهبود بدهد.

  • کرم‌های کنترل کننده التهاب: یک کورتیکواستروئید موضعی به برگشتن رنگ پوست کمک می‌کند، خصوصاً اگر استفاده از آن در مراحل اولیه بیماری آغاز شود. البته ممکن است تا چندین ماه تغییری در رنگ پوست مشاهده نشود. این نوع کرم مؤثر بوده و استفاده از آن آسان است. البته می‌تواند باعث یک سری عوارض جانبی مانند نازک شدن پوست یا ظاهر شدن رگه‌ها یا خطوطی روی پوست شوند.
  • شکلی از ویتامین D: کلسی‌پوترین (دوونکس) کرمی است که می‌توان از آن با کورتیکواستروئیدها یا نور فرابنفش استفاده کرد. عوارض احتمالی آن عبارتند از راش، قرمزی و خارش پوست.
  • داروهای تاثیر گذار بر سیستم ایمنی: پمادهای حاوی تاکرولیموس یا پیمکرولیموس (مهار کننده‌های کلسینئورین) برای افراد دارای نواحی کوچکی از دپیگمانتاسیون، خصوصاً در صورت و گردن، مؤثرند. این درمانی عوارض جانبی کمتری نسبت به کورتیکواستروئیدها داشته و با نور فرابنفش B (UVB) قابل استفاده است. سازمان غذا و داروی آمریکا در مورد رابطه احتمالی این داروها با سرطان پوست و لیمفوما هشدار داده است.
  • ترکیب دارو و نور درمانی: در این درمان برای برگرداندن رنگ به لکه‌های رنگ پریده از ترکیب داروهایی به نام پسورالن با نور درمانی استفاده می‌شود. بیمار بعد از مصرف پسورالن از طریق خوراکی یا پوست در معرض نور فرابنفش A یا B قرار می‌گیرد. از آنجا این دارو پوست را نسبت به نور حساس‌تر می‌سازد، پوست بیمار صورتی می‌شود. با بهبود پوست، زنگ آن نیز طبیعی‌تر می‌شود. معمولاً نیاز است که درمان تا 3 بار در هفته به مدت 6 تا 12 ماه تکرار شود.
  • نور درمانی: در این درمانی از پرتوهای نازکی از نور فرابنفش B استفاده می‌شود. درمان در مطب پزشک و تا سه بار در هفته انجام می‌شود. و برخلاف فتوشیمی درمانی، به پسورالن، که فرایند را آسان‌تر می‌کند، نیازی ندارد. بهترین نتیجه این درمان در صورت، تنه و دست و پاها به دست می‌آید.
  • لیزر درمانی: در این روش با استفاده از لیزر اکسیمر، که در آن از طول موج‌های خاصی از نور فرابنفش B استفاده می‌شود، رنگ لکه‌های کم‌رنگ پوست به آن‌ها برگردانده می‌شود. این درمان برای نواحی کوچک نیز قابل استفاده بوده و اغلب در ترکیب با یک داروی اعمال شده از طریق پوست انجام می‌شود. عوارض جانبی آن می‌توانند شامل قرمزی و تاول زدن باشند.
  • برداشتن رنگ باقیمانده (دیپگمنتاسیون): در صورت گسترده بودن پیسی (لک و پیس) یا جواب ندادن سایر درمان‌ها از این درمان استفاده می‌شود. در اینجا، یک داروی حاوی مونوبنزون روی بخش‌های درگیر نشده پوست اعمال می‌شود. این دارو به تدریج پوست سالم را روشن‌تر می‌کند تا با نواحی کم‌رنگ شده هم‌رنگ شوند. این درمان روز 2 بار به مدت 9 ماه یا بیشتر انجام می‌شود. برای جلوگیری از انتقال دارو به دیگران، می‌بایست دست کم 2 ساعت بعد از استفاده از داور از تماس پوست با پوست با دیگران خودداری شود.

جراحی

در صورت جواب ندادن نور درمانی و داروها، جراحی یکی از گزینه‌ها برای درمان لک و پیس خواهد بود.‌ همچنین می‌توان از جراحی به همراه این درمان‌ها استفاده کرد. هدف تکنیک‌های زیر متعادل و یکنواخت کردن رنگ پوست از طریق برگرداندن رنگ آن است.

  • پیوند پوست: در این عمل، پزشک بخش‌های کوچکی از پوست سالم را برداشته و به ناحیه‌هایی که رنگشان را از دست داده‌اند پیوند می‌دهد. این روش در مواردی استفاده می‌شود که لکه‌های کم‌رنگ کوچک و کم باشند. ریسک‌های احتمالی آن عبارتند از عفونت، ایجاد اسکار، ظاهر سنگ فرشی، خال خالی شدن یا عدم تغییر رنگ ناحیه درمان شده.
  • پیوند تاول: در این روش، پزشک معمولاً با کمک ساکشن (مکش) تاول‌هایی را روی پوست تغییر رنگ یافته ایجاد می‌کند. سپس روی آن‌ها را برداشته و به لکه‌های کم‌رنگ پیوند می‌زند. ریسک‌های احتمالی آن عبارتند از ایجاد اسکار، ظاهر سنگ فرشی و عدم تغییر رنگ ناحیه درمان شده. احتمال ایجاد اسکار در این روش کمتر از روش پیوند پوست است.
  • تاتو کردن (میکروپیگمنتاسیون): در این تکنیک، پزشک با استفاده از یک ابزار جراحی مخصوص رنگدانه‌ها به پوست وارد می‌کند. این روش خصوصاً برای اطراف لب‌ها و پوست‌های تیره نتیجه بهتری می‌دهد. عیوب این روش عبارتند از دشواری هماهنگ کردن رنگ پوست، محو شدن تاتوها و برنزه نشدن آن‌ها. همچنین، آسیب ناشی از تاتو کردن، خود می‌تواند باعث ایجاد لکه‌های دیگری شود.

Untiنtled-2